Oh nee, ik heb vliegangst… HELP!!

Wat een miserie, om 1 uur nog niet kunnen slapen door de zenuwen, maar wij moeten wel al opstaan om 3u30. Shana kon gemakkelijk opstaan, maar ik heb wel altijd een ochtendhumeurtje gehad dus bleef ik in m’n warm bedje liggen. Om 5 uur plaatsten we onze koffer in de bus en toen kwamen de eerste traantjes al bij sommigen…

In de bus was er dadelijk een goede sfeer maar velen gingen terug slapen omdat we toch nog een paar uren moesten rijden. Hier kregen we ook onze dagboekjes waarin we alles konden schrijven van onze leukste avontuurtjes tot de stomste woordgrappen.

Toen we aankwamen op de luchthaven werd het me wel effe te spannend omdat ik nog nooit gevlogen had. Gelukkig zijn het allemaal lievekes en konden ze goed troosten. Maar ik was niet de enige met deze angst: ons Cathoo en Arthuro hadden ook wel een beetje schrik. Op het eerste vliegtuig naar Canada was er gewoon een tv! Iedereen super blij, maar just de mijne bleef altijd vasthangen en m’n stopcontact van m’n gsm was ook al kapot. Wat een begin was me dat! Het tweede vliegtuig naar Costa Rica was minder luxueus en iedereen wou slapen… Ja lap, daar zat ik dan alleen wakker. Gelukkig had ik Kobe die ook wakker wou blijven. Wij hebben 4 uur na elkaar gewoon 21 gespeeld met gescheurde stukken van servetten als inzet natuurlijk. Eenmaal we geland waren, beseften we pas dat het avontuur waar we zo lang naar uitkeken eindelijk ging beginnen.

Door Camille Ottenburgs

Geef een reactie